ملا تقی

زاده: 1280 هجری قمری در دزفول- ارتحال: 1322 هجری قمری دزفول

مرحوم ملاتقی دزفولی معروف به باباتقی وملقب به “کیوان علیشاه”درطریقت ومتخلص به مظهرازاکابراولیای موحدوازاماجدعرفای مجردقرن چهاردهم هجری قمری است که درنیمه دوم قرن سیزدهم هجری قمری (حدود سنه 1280ه.ق)درشهردزفول دیده به جهان گشود.پدراین بزرگوار به نام علی وبرادرهایش به نام های شیرعلی ومحمد علی درنزدپدر به حرفه زرگری اشتغال ورزیدندلیکن باباتقی از همان حداثت سن ضمن ریاضاتی که برخودهموارکرده بودبه شغل سقائی مشغول بودوماحصل ازحرفه سقائی را پس ازاندک مصرف جهت ارتزاق خودمازادرابین فقراء ومستمندان تقسیم مینمود.باباتقی مدتی ازعمرپربرکت خویش را به سقایت مصروف می داشت ودرهمین اثنابود که ناگاه بارقه غیبی واشراق سرمدی دل مستعدش رامنورساخته درطریقت از مریدان “العارف بالله مرحوم حاج سیدحسین ظهیرالاسلام”قدس سره الشریف ملقب به عین الدین گردید،وارشادات وافاضات آنجناب رادرطی نیل به مقامات معنوی ازجان خودودل پذیراشدوازهمت والای آن عارف کامل وآن فاضل بارع به درجه اعلی ومرتبه قصوی رسید. باباتقی شخصاُ ازاظهار انتساب خویش برای عموم خودداری مینمود وسخنی دراین زمینه نمی فرمود،به طوری که سیاه پوش اوبهترین نشانه طریقت اوست ،زیرامشایخ ومجازین سلسله مبارکه علویه ،کمیلیه ،ذهبیه کبرویه نوربخشیه بعدازاینکه به مقام ارشادنائل می آمدندمی بایستی سیاه می پوشیدند،که غوث المتاخرین سلطان العارفین حضرت امیرسیدمحمد نوربخش به این سنت توجه کامل داشته اندومعتقدبوده اندکه بعدازواقعه جانسوزکربلاعزادارمیباشند. علاقه شدیدباباتقی به زیارت تربت کثیرالانواروفیض آثارشیخ الوری کهف الدین اسماعیل قصری ،گویای توجه وعلاقه وارادت ایشان به مشایخ سلسله ای است که از جام خضرراه آن شراب توبه وانابه نوشیده است .باباتقی اوقاتی ازایام اعتکاف رادرمعبدکاشفیه وکهف الاسلام وکهف المعارف .به عبادات وریاضات سپری مینمود.باباتقی همواره منزوی ومنقطع بودوازمخالطت ابنای زمان ،اعراض واحتراز مینمود.وازمصاحبت بااهل دنیا به شدت دوری میجست وعارض صاحب نفس وعابدی پاک ازهوس بودزیرامادام العمردامن پاکش بلوث ملاهی ومناهی آلوده نشدوی به وفورفضائل اخلاقی وسجایای انسانی وکمالات نفسانی ممتازونمونه بود.[1]

به هرتقدیر این عاشق پاک باخته واین عارف دل باخته ،قبل ازظهرروز سوم اردیبهشت ماه 1322 هجری قمری ازاین جهان پرملال به سرای بهجت ارتحال نمود.

[1] – دیوان باباتقی موسوم به مستان سرمدی /به اهتمام :محمدحسین حکمت فر/انتشارات کتابفروشی ابن سینادزفول/چاب اول 1370/دزفول/ص 19

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

  • نقشه محلات قدیمی دزفول
  • تازه های سایت